پژوهشکده مدیریت اطلاعات و مدارک اسلامی

میرعبدالباقی امامی اصفهانی، از شعرای اصفهان در قرن دهم هجری بوده است.

معرفی اجمالی

میرعبدالباقی امامی، از شعرای اصفهان در قرن دهم هجری است. از مصاحبان و رفقای میرروزبهای صبری اصفهانی بوده و در شعر و شاعری طبعی خوش داشته است. این بیت از اوست:


"تا به کی من چو ببوسم لب او را به خیال *** بود آزرده لبش چون نگرم روز وصال".[۱]

پانویس

الگو:پانویس

منبع

مهدوی، سیدمصلح‌الدین، اعلام اصفهان، ج4، ص96.
  1. اوحدی بلیانی، محمد، تذکره عرفات العاشقین، ج4، ص2557.