پژوهشکده مدیریت اطلاعات و مدارک اسلامی

توضیح مفهومی

به اذن دهنده، ' آذِن ' و ' مستأذَن ' و به اذن گیرنده ' مستأذِن ' گفته می‌شود. در باب‌های بسیاری مانند طهارت، صلات، حج، مزار، جهاد، تجارت، دین، حجر، نکاح، اطعمه و اشربه به مناسبت از آن سخن رفته است.

2. مأذون: در مأذون شرط است که صدور فعل مورد اذن از او، از نظر شرعی صحیح باشد که به اختلاف موارد، تفاوت می‌کند. تصرف یا از نوع اتلاف است - مانند خوردن و آشامیدن - که اثر اذن در آن، رفع ضمان است، و یا از نوع تصرفات عقدی - مانند خرید و فروش - که مأذون باید از نظر شرع، صلاحیّت آن را داشته باشد؛ برای مثال، بالغ و عاقل باشد.

منابع

  1. فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بیت (ع) جلد 1 : صفحه 467
  2. فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بیت (ع) جلد 1 : صفحه 332

اصطلاح‌نامه

مترادفات

از واژه «مأذون» بجای واژه‌های زیر استفاده کنید:

مُستأذِن

اعم

ارکان اذن، انسان ( فقه )، طرفین ایقاع

وابسته

اذن دهنده

== منابع ==index.php?catid=50

  • الموسوعة الفقهیة (الکویتیة) جلد 36 : صفحه 7
  • الموسوعه الفقهیه المیسره جلد 1 : صفحه 395
  • فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بیت (ع) جلد 1 : صفحه 332، 467